faktura – dokument potwierdzający sprzedaż lub dostawę towarów i/lub usług wystawiony przez ubezpieczającego zgodnie z obowiązującymi
przepisami prawa.
limit automatyczny – określony w umowie ubezpieczenia kredytu limit ubezpieczeniowy wchodzący w życie automatycznie po spełnieniu przez
odbiorców określonych w umowie wymogów (np. wysokość obrotów, dokumenty rejestrowe czy określone zabezpieczenie). Stosowany jest w
odniesieniu do odbiorców, w stosunku do których z uwagi na niski stan należności nie istnieje obowiązek zgłoszenia w ramach indywidualnego
limitu ubezpieczeniowego (tzw. granica kontroli własnej ).
limit indywidualny – określony w pisemnej decyzji zakładu ubezpieczeń limit ubezpieczeniowy dla danego odbiorcy. Ma zastosowanie do
kontrahentów, w stosunku do których istnieje obowiązek zgłoszenia do ubezpieczenia.
limit ubezpieczeniowy - spełnia podwójną funkcję, z jednej strony określa, maksymalną wysokość stanu należności dostawcy, której
zakład ubezpieczeń udziela ochrony ubezpieczeniowej, z drugiej zaś określa, na podstawie przeanalizowanych danych dotyczących
sytuacji finansowej odbiorcy, bezpieczną wielkość zaangażowania finansowego dostawcy. Wysokość limitu jest zależna od zmiany
wielkości pojedynczej dostawy, liczby dostaw w miesiącu (wartości należności) oraz terminu ich płatności.
maksymalna suma odszkodowań – wielokrotność składki zapłaconej z tytułu umowy ubezpieczenia w danym roku stanowiąca górna granicę
odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń z tytułu rocznej umowy. Odnosi się do wszystkich odbiorców objętych ubezpieczeniem i jest
kalkulowana dla każdego roku ubezpieczeniowego odrębnie.
niewypłacalność odbiorcy – sytuacja w której: 1.została ogłoszona upadłość odbiorcy obejmująca likwidację jego majątku, 2.wniosek
o ogłoszenie upadłości odbiorcy został oddalony ze względu na brak majątku odbiorcy lub gdy majątek ten nie starcza nawet na
zaspokojenie kosztów postępowania, 3. sąd zatwierdził układ w postępowaniu upadłościowym z możliwością zawarcia układu lub w
postępowaniu naprawczym w razie zagrożenia niewypłacalnością odbiorcy.
odbiorca (kontrahent, dłużnik, klient) – przedsiębiorca nabywający towary i/lub usługi od dostawcy (ubezpieczającego), zobowiązany
umownie do zapłaty należności powstałych z tytułu sprzedaży lub dostawy towarów i/lub usług.
odbiorca krajowy – przedsiębiorca mający siedzibę i prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakupujący towary
lub usługi bezpośrednio od ubezpieczającego.
odbiorca prywatny - przedsiębiorca, którego upadłość może zostać ogłoszona na podstawie prawa upadłościowego kraju, w którym ma
siedzibę.
odbiorca publiczny - przedsiębiorca, do którego nie mają zastosowania przepisy prawa upadłościowego kraju, w którym ma siedzibę.
odbiorca zagraniczny – przedsiębiorca nie posiadający siedziby i prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
zakupujący towary lub usługi bezpośrednio od ubezpieczającego.
ogólne warunki ubezpieczenia kredytu – ogólne warunki umów regulujące w szczególności przedmiot i zakres ubezpieczenia kredytu,
sposób zawierania umowy ubezpieczenia, zakres i czas trwania odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, prawa i obowiązki stron,
sposób ustalania wysokości szkody oraz wypłaty odszkodowań.
przewlekła zwłoka – okres, w którym odbiorca (dłużnik) nie reguluje należności, świadczący o jego trwałej niewypłacalności; długość
tego okresu określona jest w umowie ubezpieczenia i waha się od 60 do 180 dni.
ryzyko handlowe – ryzyko niewypłacalności bądź przewlekłej zwłoki odbiorcy prywatnego.
ryzyko niehandlowe – ryzyko, które nie ma swojego źródła w procesach i siłach rynkowych. Zaliczamy do niego ryzyko polityczne, ryzyko
katastrofalne, ryzyko przewlekłej zwłoki w wypełnieniu zobowiązań płatniczych przez państwo lub odbiorcę publicznego, innego odbiorcę,
za którego poręczyło państwo lub odbiorca publiczny oraz ryzyko kursowe.
składka ubezpieczeniowa - jest udziałem ubezpieczającego w tworzeniu funduszu, który służy zakładowi ubezpieczeń do pokrycia należnych
odszkodowań lub świadczeń oraz innych wydatków związanych z prowadzeniem działalności ubezpieczeniowej. W ubezpieczeniu kredytu, inaczej
niż w ubezpieczeniach klasycznych, zakład ubezpieczeń nie posługuje się taryfą stawek. Wysokość stawki jest określona każdorazowo dla
konkretnego dostawcy. Powinna być wyliczona ze stosunku średniego stanu należności nieściągalnych do obrotu kredytowego (sprzedaży
kredytowej) dostawcy w danym okresie, a uzyskana wartość powiększona o „narzut bezpieczeństwa”. Ponadto do składki ubezpieczeniowej
nie wchodzą opłaty za nadanie limitu ubezpieczeniowego i monitorowanie ryzyka. Opłaty te płacone są przez ubezpieczającego osobno.
ubezpieczający – podmiot (dostawca) zawierający umowę ubezpieczenia i zobowiązany do opłacenia składki.
ubezpieczenie kredytu – umowa ubezpieczenia, w której zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do pokrycia strat majątkowych wywołanych u dostawcy
(ubezpieczający), z powodu nieotrzymania od odbiorców, w sytuacjach określonych w umowie ubezpieczenia, należności za udzielony kredyt,
natomiast ubezpieczający (dostawca) zobowiązuje się zapłacić składkę ubezpieczeniową.
|
