Zgodnie z Konwencją Ottawską (28 maja 1988 r.) umową faktoringu jest umowa zawarta między dostawcą (faktorantem) a faktorem, zgodnie z którą dostawca przenosi na faktora prawa do wierzytelności wynikających z umowy sprzedaży dóbr (towarów/usług) odbiorcom (dłużnikom, kontrahentom). W ramach umowy faktor wykonuje co najmniej dwie z następujących usług:
- finansowanie dostawcy w oparciu o bezsporne i niewymagalne wierzytelności,
- prowadzenie rozliczeń związanych z wierzytelnościami,
- inkaso (i ewentualna windykacja) wierzytelności,
- przejęcie ryzyka wypłacalności dłużnika.
Faktoring jest rozwiązaniem dla firm poszukujących zewnętrznego źródła finansowania bieżącej działalności, zabezpieczenia się przed ryzykiem wypłacalności odbiorcy, monitorowania spływu należności oraz windykacji.
W stosunku prawnym faktoringu występują trzy podmioty:
- faktorant - dostawca towarów lub usług, który dokonuje sprzedaży wierzytelności przysługującej mu wobec dłużnika,
- kontrahent - odbiorca towarów lub usług zobowiązany do zapłaty,
- faktor - nabywca wierzytelności od faktoranta.
|
